Ben, Akdeniz sularının dalgaları arasında umudu yük edinmiş bir şişeyim. Boyumdan büyük bir işe kalkıştım. Sorsanız Bir avuç mercimek taşıyorum...

Hasret hiç bu kadar can yakıcı olmamıştı. Kendimi hiç bu kadar aciz hissetmemiştim. Tüm sebeplerin birleşmesi yetmezdi olacağı oldurmak için...

Ey hayallerime ev sahipliği yapan kadim şehir! Ben umudumu yitirmek üzereyim.. Yeniden toparlanana dek saklar mısın umutlarımı sokaklarında.. Kavuşur da...