Birgün öleceğim...
Ve dünyadan göçerken;
Mescid-i Aksâ rüzgarına değmemiş ten ile,
Kokusunu buram buram çekememiş sine ile,
Taşını, toprağını görmemiş göz ile,
Kedileriyle iki kelam etmemiş dil ile,
Kavuşup da yurduna dönerken yangın yerine dönmemiş kalp ile,
Velhasıl, nasipsiz bir beden cesedini toprakta çürütmüş bir halde ruhum avuçlarımda, göçmekten korkuyorum ahirete .. Belki de kavuşmanın kokusunu duymak için beden cesedini dünyaya emanet etmek gerekiyordur... Dünya, bazı kavuşmaların güzelliğini sığdıramaz deryasına.. Bizim kavuşamamalarımız bundan mıdır güzel mescit ; Mescid-i Aksâ...
Bazı hissiyatlar bastırılmaz,
Buram buram hissedilir..
