Bir alarm kurulu gönlümde özleme ayarlı...
Hep de uyumak üzereyken ötüp duruyor yüreğimde.
Sonra hasretimi kıskanan mantığım atlıyor özlem kurulu alarmın üzerine ve büyük bir hışımla kapatmak istercesine: "Sen yalan söylüyorsun. Özleyemezsin gitmediğin bir yeri!" cümleleriyle kalp ve zihnimin arasındaki o çetin savaşı başlatıyordu. Yine savaş halindeyim zihnimle. Ama tüm benliğimle kalbimin safındaydım. Lakin hasrete susamış yüreğime yük olmaktan öteye geçmiyordu zihnimdeki söylemler..
Yine birgün zihnim ve kalbim savaştayken yorgun düşen yüreğim, gözkapaklarımın kapanmasıyla dinlenmeye geçmişti. Ve rüyasında yine Aksâsına kavuşmuş bir kalp ile dinledikçe demlenmişti yüreğindeki hasret . Her karışında namaz kılmak için gezinen bir çift göz ile Mescid-i Aksâya kavuşmuştu kalp. Uyandığında ise büyük bir hasret çekerek yaşlı gözlerle rüya olduğunu anlamıştı yüreğim. Zihnim susmuştu artık.
Anlamıştı neden özlediğini. Zahiren kavuşamamış görünen kalbimin neden özlem çektiğini anlamıştı.. Birdaha girmeyecekti yüreğim ve hasretinin arasına...
03.08.2025
