Hicretler
Rasûlullah aleyhiselam Habeşistan’a hicreti emredince 82 erkek 18 hanımla oraya hicret ettik. Ama aklım Mekke’deki kardeşlerimdeydi. 7 yıl kaldım burada sonra döndük yurdumuza. Fakat müşrikler haddini aşmış ve dayanılmaz hale gelmişti Mekke...
Bizler de bu sefer daha güçlü, sayıca daha fazla bir şekilde nübüvvetin 13.yılında Medine’ye geçtik. Yoldaşlarım Hz.Hamza ve Hz.Ömer ile... [Geldiğimde ilk olarak ileride Kuba Mescidi olacak olan Külsüm b Hind’in evine misafir oldum ve biricik Peygamberimiz aleyhiselamın yolunu gözledim.]
Sonraları Sıddık-ı Ekber ile geldi gözümüzün nuru.. Ve bugüne kadar yapılmamış bir kardeşlik bağı tesis etti. Ensarlar ve biz muhacirler arasında. Benim kardeşim şahsiyetinin anahtarı "teslimiyet" olan Muhammed b Mesleme oldu.. O benimle varını yoğunu paylaştı. Allah ecrini versin ben hakkını ödeyemem..
Bedir
Medine’de İslam toplumu kurulmaya başlanınca 30 Müslüman ilk seriyyemizi gerçekleştirdik.. Sonra civar bölgelere seriyyeler arttı.. Daha hicretin üzerinden 2 yıl geçmişti ki bin kişilik orduyla müşrikler Bedir’de bizi karşıladı.
313 kişi olarak sayıca üç katımız olan inkarcılar güruhuyla savaşacaktık. 74 muhacirdik. Bir yanımız buruktu. Kimimizin babası vardı karşıda, kimimizin oğlu, kimimizin kardeşi..Ama bugün asabiyete (akrabalık) yer yoktu İslam adına ne yapılması gerekiyorsa yapılacaktı. Bunu çok iyi biliyorduk.
Fakat babamı başka biri öldürse daha iyi olurdu benim için. Öyle de yapmaya çalıştım. Önüme çıksa da babamdan sıyrılıyordum ama babam kararlıydı beni öldürmeye...Böyle olunca İlayı Kelimetullah davası için yere serdim babamı. Bunu Allah emretmişti...Bu tavrımdan Rabbi Rahimim öyle hoşnut olmuştu ki Mücadele Suresi’nin 22.ayeti nazil oldu. 👇
“Allah’a ve âhiret gününe iman eden bir topluluğun, Allah’a ve Peygamberine düşmanlık eden kimselere -babaları, oğulları, kardeşleri yahut diğer akrabaları da olsa- sevgiyle bağlandıklarını göremezsin....”
İşte o gün Hz. Ali de kardeşi Akil ile karşı karşıyaydı. Hz.Talha b Ubeydullah da kardeşi Osman ile...Ve derken Hakk'ın güçlü tokadı batılın ensesine inmiş ve Bedri kazanmıştık ilahi yardımla...
Uhud
Ama bir yıl sonra intikam ateşi ile tutuşan Kureyş bu sefer de Uhud Dağı’nın eteklerinde karşımıza çıkma cesaretinde bulundular. Başta müşrik ordusunu darma duman ettik. Fakat okçularımız yerlerini terk edince savaşın kaderi değişti...
Bizler müşriklerin hakkından gelirken bu esnada Efendimiz aleyhiselamın rubai dişleri kırılmış,ok yağmuruna tutulmuştu..Yanındaki 20 yiğit canı pahasına Biricik Peygamberimiz aleyhiselamı korumuştu.. Allah onlardan razı olsun..
Kendimi feda edemeyişimin üzüntüsü içerisindeydim ki mübarek yanaklarına batan miğfer halkalarından çok muzdarip olduğunu gördüm Efendim’in...
Hz. Ebu Bekir tam onları çıkarmaya çalışırken önüne atıldım.. Bırak Ya Ebu Bekir ! Bu şerefe ben nail olayım..!!!
Bu samimiyetime şahit olan Sıddık-ı Ekber izin vermişti. Ve bu şeref artık bendeydi..
O gül yüzüne, nurani yüzüne , anamın babamın feda olması gereken çehresine baktım...Öyle buruktum ki hemen toparlandım .Rasulullah’ı incitmeden bir şekilde çıkarmalıydım bu halkaları. Dişlerimi kullanmaya karar verdim. Bismillah dedim ve mübarek yüzüne batmış sağ taraftaki halkayı çektim.Ön dişlerimden biri düştü tabi ama önemsemedim.
Yine Bismillah dedim ve sol taraftakini de çektim bir dişim daha düştü. Ağzım kanıyordu ama ben mübarek çehresinin derdindeydim. İki dişim çıkmış ne önemi var !!! Bana bakanlar hayretle izliyordu bu durumu. Rasulullah aleyhiselam:
Ey Ebu Ubeyde! Tamam rahatladım. Demeyene kadar rahatlayamamıştım. Elimden gelenin daha fazlasını yapmak istiyordum...
Araplar dişlerinden mahrum olup bazı harfleri çıkarmayanlara hetem derdi.
O günden sonra bana hetemlerin en güzeli denmişti..Öyle ya çünkü dişlerim en güzelin yolunda gitmişti...
NOT: Bu yazılar Muhammed Emin Yıldırım hocamızın Sahabe İklimi serisinden esinlenerek, kitabındaki tarihi bilgiler temele alınarak yazılmış, yer yer hocamızdan alıntılar yapılmıştır.
