Ben Gazze!
Bağrına her gün onlarca şehit basan kan kokulu coğrafya ..
Kahverengi toprağının yerini kan Kızılı alan şehitler diyarı...
Beş yaşındaki çocuklarının direnişiyle dahi ümmeti terbiye eden yüce okul..
Ve ben Kudüs'ün abisi Gazze..
Kardeşinin tırnağına zarar gelmemesi için acziyetini hissetirmeyen bir abi misali acziyetini de direnişini de kardeşine feda eden Gazze..
Hani bazen evin tüm sorumluluğu evin abisine yüklenilir de diğer çocuklar yapabileceklerini dahi yapmak istemezler . Çünkü onların yapması gerektiğini de abileri üstlenir ya . Ve evet ben o abiyim. Sorumlukuktan kaçan kardeşlerimin tüm yükü bir avuç toprağımda yüklü. Peki diğer kardeşler kim mi ?
Geriye kalan tüm ümmet ..
Neden tüm sorumluluk sadece bana bırakıldı?
Hani diğer kardeşlerim... Yorulmak benim de hakkım değil mi..
Bir avuç topraktan oluşan bana da yakışmaz mıydı En çok sevdiğim ve hiç olamadığım özgürlük..
Ben Gazze.
Kardeşleri tarafından kuyuya atılan Yusuf (as) misali kuyunun en dibindeyim.
Toprağım "Hasbünallahu ve nimel vekil" zikri ile titrerken hangi kuyuda olmak korkutabilir beni..
Kuyudan bir Yusuf misali çıkacağım belki ...
Unutma Ey abisinin yaralı kardeşi :
"Birruh Biddem Nefdike ya Aksa! "Kanımız Canımız Aksa'ya Feda Olsun!" diyeceğim.
Sözlerim ses ile değil fiiliyatla olacak .
Uğrunda; Canımız, kanımız feda oldu, oluyor ve olacak ey Kudüs..
